ἀριδάκρυος
ἀρῐ-δάκρυος [ᾰρ], ον, = sq., Arist. Pr. 874b8.
que llora mucho, llorón
οἱ μεθύοντες
ἀρι·δάκρυος, ος, ον [ᾰῐδᾰ̄] qui pleure abondamment, Arstt. Probl. 3, 24.
Étym. ἀρι-, δάκρυ.
ἀριδάκρυος, sehr tränenreich, Eur. Med. 800 ; Arist. Probl. 30.1.