ἀριθμητός
ἀριθμητός, easily numbered, few in number
ἀριθμ-ητός, ή, όν,
- that can be counted, οὐκ ἀ. Cratin. 153, cf. AP 12.145; ἠριθμημένον ἢ ἀ. Arist. Ph. 223a24; opp. μετρητόν, Id. Metaph. 1020a9.
- 2 easily numbered, few in number, ἀριθμητοὺς ἀπὸ πολλῶν Theoc. 16.87.
- 3 οὐκ ἀ. of no account, Id. 14.48.
1 fácil de contar
ὀφθαλμοί
ψεκάς
ἄμμες
ἐχθροί
• subst.
τὸ ἠριθμημένον ἢ τὸ ἀριθμητόν
2 contado
ἔτη δὲ ἀριθμητὰ δεδομένα δυνάστῃ
ἀριθμητά· τὰ ὀλίγα
ἀριθμητός, ή, όν [ᾰῐ̄]
1 qui peut être compté, Anth. 12, 145 ; Crat. (Héph. 16, 7) ; fig. οὐκ ἀ. Thcr. Idyl. 14, 48, qui ne compte pas, sans valeur ||
2 facile à compter, d’où peu nombreux, Thcr. Idyl. 16, 87 ||
➳ [ῐ] Thcr. Idyl. 14, 48.
Étym. ἀριθμέω.
1. telbaar, makkelijk te tellen:
2. mee te rekenen, die meetelt:
ἀριθμητός, gezahlt, zählbar, Ep.adesp. 34 (XII.145); dah. = wenig, Theocr. 15.87 ; gering, 14.48.
ἀριθμητός
ἀριθμέω
- easily numbered, few in number, Theocr.: οὐκ ἀριθμητός held in no account, nullo numero habitus, Theocr.