ἀστατέω
ἀστατέω, to be unstable
ἀστᾰτέω,
- to be never at rest, πόλοιο φορὰν . . -έουσαν App.Anth. 3.146.4 (Theon); of the sea, Plu. Crass. 17; βλέμμα ἀστατοῦν Hippiatr. 3.
- 2 to be unsettled, to be a wanderer, 1 Ep.Cor. 4.11; to be inconstant, περὶ τοὺς γάμους Vett.Val. 116.30.
1 no permanecer quieto
πόλοιο φορὰν ... ἀστατέουσαν
ἡ θαλάσση
• moverse los dientes, Gal.14.427
• andar errante 1Ep.Cor.4.11, Aq.Is.58.7.
2 fig. ser inconstante
περὶ τοὺς γάμους
ἀστατέω-ῶ, f. ήσω [τᾰ]
1 être agité, n’être jamais en repos, Anth. App. 39 ||
2 être errant, vagabond, NT. 1 Cor. 4, 11.
Étym. ἄστατος.
ἀστατέω, unstät sein, schwanken, ἀστατοῦσα πόλου φορά Theo. Al. 4 (APP 39).
ἀστατέω
ἄστατος
- to be unstable, NTest.