ἄθελκτος
ἄθελκτος, implacable
ἄθελκτος, ον,
- implacable, A. Supp. 1055, Lyc. 1335.
I de pers.
1 no hechizado
ἀφάρμακτοι καὶ ἄθελκτοι
2 que no se deja seducir, indoblegable
σὺ δὲ θέλγοις ἂν ἄθελκτον
πόσις
II implacable
εἰ Κύκλωπος εἶχον ... ψυχὴν ἄθελκτον
ποινὰς ἀθέλκτους θ' ἁρπαγὰς διζήμεναι
buscando venganzas e implacables saqueos
ἄ·θελκτος, ος, ον, qu’on ne peut adoucir, inflexible, Eschl. Suppl. 1056 ; Lyc. 1335.
Étym. ἀ, θέλγω.
ἄθελκτος, nicht zu besänftigen, Aesch. Suppl. 1041 ποιναί Lyc. 1335.
ἄθελκτος
θέλγω
- implacable, Aesch.