ἄκασκα

ἄκασκᾰ, Adv., (ἀκή B)

• gently, ἄ. προβῶντες Cratin. 126; but ἀκασκᾷ Pi. Fr. 28.

ἄκασκα, (ἀκήν), sacht, προβῶντες Cratin. B.A. 371.1 ; richtiger nach Ael.Dionys. bei Eust. Il. 668.29 ἀκασκᾶ.

ἄκασκα] ] ἄκασκα· τὸν [μηδὲ]ν κακὸν ποιοῦντʼ(α)[ (supp. Lobel) Σ fr. 6a (c) = fr. 28. cf. Eustath., proem. Pind. § 21, καὶ τὸ ἀκασκᾶ, ὃ δηλοῖ τὸ ἡσυχῶς (ἀκασκᾷ ed. vulg.).