ἀκαταγώνιστος
ἀκαταγώνιστος, unconquerable
ἀκαταγώνιστος, ον,
- unconquerable, D.S. 17.26, Olymp.Hist. p.451 D., Procl. in Cra. p.112 P.; epith. of the Stoic sage, Stoic. 1.53.
invencible
πολέμιοι
ἀκαταγώνιστοι ... ἔσεσθε τοῖς ἐχθροῖς
• invencible, inexpugnable
φυλακτήρια
ἀ·καταγώνιστος, ος, ον [ᾰγ] qu’on ne peut vaincre ou soumettre, DS. 17, 26.
Étym. ἀ, καταγωνίζομαι.
ἀκαταγώνιστος, unbezwinglich, DS. 17.26.