ἐκφρονέω
ἐκφρονέω, to be demented
ἐκφρονέω,
- to be demented, D.C. 55.13, Fr. 9.2.
- II c. gen., = καταφρονέω, AB 141.
1 intr. perder la cabeza, trastornarse
ἐκεῖνον ὑποπτεύσας πῇ ἐκφρονήσειν
2 c. gen. despreciar, AB 141.
ἐκ·φρονέω-ῶ, n’avoir pas son bon sens, être insensé, DC. 55, 13.
Étym. ἔκφρων.
ἐκφρονέω, ein ἔκφρων sein, unsinnig handeln, stolz sein ; DC. 55.13 ; B.A. erkl. καταφρονῆσαι.