ἐλέατρος
ἐλέατρος, seneschal
ἐλέατρος, ὁ,
- = ἐδέατρος, seneschal or steward, PCair.Zen. 59.5, 71.1 (iii B.C.), dub. in Ath. 4.171b: but, = μάγειρος, acc. to Et.Gud., where it is distd. from ἐδέατρος (q.v.).
1 sirviente que llamaba a los comensales a la mesa, Pamphilus grammaticus en Ath.l.c.
2 prob. cocinero, intendente de cocina PCair.Zen.59.5, PMich.Zen.14.1 (III a.C.), BGU 2614.5 (I a.C.), Herenn.Phil.Sign.54, Et.Gud.
ἐλέατρος, ου (ὁ) maître d’hôtel, Ath. 171b.
Étym. ἐλεός.
ἐλέατρος, ὁ, der die Mahlzeit anordnet, nach Ath. IV.171b ἐπιστάτης τῆς ὅλης διακονίας ; der Vorkoster, ibd., vgl. ἐλεός.