ἐναντιωματικός
ἐναντιωματικός, marking opposition
ἐναντῐ-ωμᾰτικός, ή, όν,
- marking opposition, σύνδεσμος D.T. 643.14, A.D. Conj. 251.3. Adv. -κῶς Eust. 809.36.
I
1 que se opone, que se enfrenta
παρασκευή πολεμικὴ ἢ ... ἄλλη ἐ.
2 gram. que indica oposición, que expresa lo contrario
ἐ. σύνδεσμος
τὸ ἔμπης καὶ ἐπίρρημα
ἐ. πρόθεσις
preverbio con valor opositivo
II adv. -ῶς indicando oposición Eust.809.37, Lex.Vind.s.u.
ἐναντιωματικός, ή, όν [μᾰ] qui marque l’opposition, adversatif, en parl. de conjonctions, comme ὅμως, ἔμπης, D. Thr. 643, 14 ; Dysc. Adv. 564, 28.
Étym. ἐναντίωμα.
ἐναντιωματικός, ή, όν, entgegengesetzt, zuwider, Schol. Soph. Ai. 122.