ἐνδεικτικός
ἐνδεικτικός, probative
ἐνδεικ-τικός, ή, όν,
- probative, as the Protag. of Plato, D.L. 3.51.
- II indicative, Gal. Phil.Hist. 9, S.E. P. 2.100, etc. Adv. -κῶς Id. M. 8.155, 289, Gal. 10.928, al.
I
1 ret. probativo uno de los varios tipos de diálogo platónico, p. ej. el Protágoras, D.L.3.51, cf. 49.
2 indicativo
ἐ. σημεῖον
signo indicativo op. ὑπομνηστικὸν σημεῖον ‘signo recordatorio’ en la fil. estoicaσωτηρίας ἐ. σημεῖα
τῆς θείας μεγαλωσύνης
II adv. -ῶς
1 indicativa, mostrativamente
ἐ. τεκμαίρεσθαι
2 prescriptivamente
διδάξαι ... οὐκ ἀπαγορευτικῶς μόνον ἀλλ' ἐ.
ἐνδεικτικός, ή, όν :
1 propre à indiquer, à montrer, gén. Gal. 2, 25, 253 ; Sext. 79, 22 ; 226, 10 ; 318, 24 Bkk. ; Clém. 1, 369 Migne ||
2 propre à accuser, Thrasyll. (DL. 3, 51).
Étym. ἐνδείκνυμι.
ἐνδεικτικός, ή, όν, anzeigend, τινός, Gal.; anklagend, DL. 3.51.