ἐνθαλάσσιος
ἐνθᾰλάσσ-ιος, ον,
- = sq., νεῶν ποιμαντῆρσιν ἐνθαλασσίοις S. Fr. 432.10.
que está en el mar, marino
νεῶν ποιμαντῆρες ἐνθαλάσσιοι
de los pilotosἐνθαλάττιοι πέτραι
rocas en el mar, prob. escollos
ἐν·θαλάσσιος, ος, ον [θᾰ] qui est sur mer, Soph. fr. 379.
Étym. ἐν, θάλασσα.
ἐνθαλάσσιος, att. -ττιος, auf dem Meere, Soph. frg. 379 ; VLL.