ἐνιπή
ἐνιπή, a rebuke, reproof
- poet. Noun, rebuke, reproof, Il. 4.402, etc.; κρατερὴν δʼ ἀποθέσθαι ἐνιπήν 5.492; ἐνιπῇ ἀργαλέῃ 14.104; ἔδδεισεν γὰρ ἐμὴν ἔκπαγλον ἐ. Od. 10.448; abuse, contumely, ἐπίσχετε θυμὸν ἐνιπῆς 20.266: pl., angry threats, φεύγων . . Ποσειδάωνος ἐνιπάς 5.446, cf. h.Merc. 165; ψευδέων ἐνιπά reproach of lying, Pi. O. 10(11).6.
- 2 later, of any violent attack, as of the sunʼs rays or thirst, Opp. C. 1.133, 299.
1 amonestación, reprimenda
βασιλῆος ἐ. αἰδοίοιο
κρατερὴν δ' ἀποθέσθαι ἐνιπήν
ἐνιπῇ ἀργαλέῃ
ἔδεισεν γὰρ ἐμὴν ἔκπλαγον ἐνιπήν
μητρὸς ... ἐνιπάς
σὺν τ' ἀνάγκῃ σὺν τ' ἐνιπῇσιν
Εὐρισθῆος ἐνιπαί
• c. gen. de dioses, en plu. cólera
φεύγων ἐκ πόντοιο Ποσειδάωνος ἐνιπάς
ἐνιπαὶ ἀθανάτων
• acusación
ψευδέων ἐ.
acusación de mentir
2 injuria, ultraje
ἐπίσχετε θυμὸν ἐνιπῆς καὶ χειρῶν
• asalto, ataque
ἐν δὲ θέρει χρειὼ φυγέειν ... ἐνιπὴν ἄζαν τ' ἠελίου
en verano es menester evitar el asalto y el ardor del solδίψους δριμεῖα ἐ.
•V.
-ῆς, ἡ
[ἐνίπτω.]
- 1
Rebuke or reproach as felt by the person rebuked or reproached: ἀποθέσθαι ἐνιπήν Il. 5.492.
An instance of this, a rebuke or reproach so considered: αἰδεσθεὶς βασιλῆος ἐνιπήν Il. 4.402. Cf. Il. 14.104: Od. 10.448.
- 2
Abuse, contumely Od. 20.266.
- 3
App., a threat: φεύγων Ποσειδάωνος ἐνιπάς Od. 5.446.
- 1
- a rebuke, reproof; also abuse, contumely, Hom.