ἐννεακέφαλος
ἐννεακέφαλος, nine-headed
ἐννεᾰκέφᾰλος, ον,
- nine-headed, Sch. Hes. Th. 313, Tz. H. 2.237.
de nueve cabezas
Ὕδρα
ἐννεα·κέφαλος, ος, ον [ᾰᾰ] à neuf têtes, Alc. (Sch.-Hés. Th. 313).
Étym. ἐ. κεφαλή.
ἐννεακέφαλος, mit neun Köpfen, Alc. bei Schol. Hes. Th. 313.