ἐπαμβατήρ
ἐπαμβατήρ, one who mounts upon, an assailant
ἐπαμ-βᾰτήρ, ῆρος, ὁ, poet. for *ἐπαναβάτης,
- one who mounts upon, assailant: metaph., νόσοι σαρκῶν ἐπαμβατῆρες, of leprous eruptions, A. Ch. 280.
ἐπαμβατήρ, ῆρος (ὁ) [βᾱ] litt. qui fond sur, assaillant, Eschl. Ch. 280.
Étym. v. le préc.
ἐπαμβατήρ, ῆρος, ὁ, poet. für *ἐπαναβατήρ, der Hinaufsteigende, Daraufsitzende, σαρκῶν – λιχῆνες Aesch. Ch. 278.
ἐπαμβατήρ
ἐπ-αμβᾰτήρ, ῆρος,
poet. for ἐπαναβάτης
- one who mounts upon, an assailant, Aesch.