ἐπιδορατίς
ἐπιδορατίς, tip, point of a lance, spear-head
ἐπιδορᾰτίς, ίδος, ἡ,
- tip, point of a lance, spear-head, Demad. 20, Plb. 6.25.5, al., Corn. ND 30, Plu. Apophth. Lac. 2.217e.
- II = σαυρωτήρ (q.v.), AB 303.
- III spear-shaft, gloss on χάρμη, Sch. Pi. Dith.Oxy. 3.13.
- IV dewlap, Gloss. (nisi leg. ἐπιδορά τις vel ἐπιδορίς).
ἐπι·δορατίς, ίδος (ἡ) [ᾰῐδ] extrémité d’un fer de lance, Pol. 6, 25, 5 ; Plut. M. 217e.
Étym. ἐπί, δόρυ.
ἐπιδορατίς, ίδος, ἡ, die obere Spitze an der Lanze, Pol. 6.25.5 u. sonst ; = σαυρωτήρ, B.A.