ἐπιζευκτικός
ἐπιζευκτικός, connective
ἐπι-ζευκτικός, ή, όν,
- connective, [σύνδεσμος] A.D. Synt. 272.3, cf. Sch. A.R. 1.1349.
ἐπι·ζευκτικός, ή, όν, copulatif, Hdn gr. 3, 251, 252 ; Dysc. Synt. 272, 275 ; 306, 329.
Étym. ἐπιζεύγνυμι.
ἐπιζευκτικός, ή, όν, verbindend, σύνδεσμος, Schol. Ap.Rh. 1.1349, Apoll.Dysc. öfter.