ἐπικριτικός
ἐπικριτικός, adjudicatory, determinative
ἐπι-κρῐτικός, ή, όν,
- adjudicatory, determinative, τινός D.L. 9.47, A.D. Conj. 222.25.
ἐπι·κριτικός, ή, όν [ῐτ] qui peut déterminer, Dysc. Conj. 489, 1 ; d’où définitif, décisif, DL. 9, 47, 1.
Étym. dér. du suiv.
ἐπικριτικός, ή, όν, entscheidend, bestätigend, τινός, DL. 9.47.