ἐπιπαματίς
ἐπιπᾱμᾰτίς, ίδος, ἡ,
- = ἐπίκληρος, prob. in Delph. 3(1).294V. 7, GDI 4969 (Gortyn), cf. Sch. Ar. V. 581, Hsch.
ἐπιπαματίς, [πᾱ], ίδος, ἡ, fem. zu ἐπιπάμων, VLL u. Schol. Ar. Vesp. 281, Erkl. von ἐπίκληρος.