ἐπιχαίρω
ἐπιχαίρω, to rejoice over, exult over
ἐπιχαίρω,
- rejoice over, exult over, mostly of malignant joy, c. dat. rei, κακοῖς τοῖς τοῦδε S. Aj. 961; ἀτυχίαις τῶν πέλας Men. 673, cf. Arist. Rh. 1379b17: c. dat. pers., D. 21.134; τινὶ τεθνηκότι Plu. Eum. 2; ἐπί τινι Phld. Mort. 20: abs., Ar. Pax 1015 (anap.), D. 9.61: also in aor. 1 Med., ἐπεχήρατο A.R. 4.55:—Pass., Phld. Mort. 20.
- 2 rarely in good sense, ἐπιχαρῆναι (aor. 2 Pass.) rejoice in anotherʼs joy, Ar. Th. 314 (lyr.): c. acc., σὲ μὲν εὖ πράσσοντʼ ἐπιχαίρω S. Aj. 136 (anap.).
- 3 take pleasure in, c. dat., Hld. 6.14.
ἐπι·χαίρω (f. -χαιρήσω, ou -χαρήσομαι, ao. 2 ἐπεχάρην) se réjouir de :
1 d’ord. en mauv. part, se réjouir (du malheur d’autrui) dat. Soph. Aj. 961 ; τινὶ τεθνηκότι, Plut. Eum. 2, de la mort de qqn ; abs. Ar. Pax 1015 ; Dém. 126, 19 ||
2 rar. en b. part, se réjouir (du bonheur d’autrui) Ar. Th. 314 ; τινὰ εὖ πράσσοντ’ ἐπ. Soph. Aj. 136, se réjouir du bonheur de qqn ||
➳ Ao. moy. 3 sg. ἐπεχήρατο, A. Rh. 4, 55.
ἐπιχαίρω, (χαίρω), sich worüber freuen, σὲ μὲν εὖ πράσσοντʼ ἐπιχαίρω, wenn es dir gut geht, Soph. Aj. 136 ; ἐπιχαρῆναι Ar. Th. 314 ; gew. über Jemandes Unglück, οἱ δʼ οὖν γελώντων κἀπιχαιρόντων κακοῖς Soph. Aj. 940 ; vgl. Ar. Pax 1015 ; Men. Stob. fl. 112.1 ; τὸν δʼ ἐπιτήδειον εἶναι ταῦτα παθεῖν ἔφη καὶ ἐπέχαιρεν Dem. 9.61, 21.134. – Den aor. ἐπεχήρατο hat Ap.Rh. 4.55. – Vgl. Valcken Phoen. 1549.
ἐπιχαίρω
- 1to rejoice over, exult over, mostly of malignant joy, c. dat., Soph., Dem.; absol., Ar., etc.
- 2rarely in good sense, to rejoice in anotherʼs joy, c. acc., σὲ μὲν εὖ πράσσοντʼ ἐπιχαίρω Soph.