ἐπιχαιρεκακία
ἐπιχαιρεκακία, joy over one’s neighbour’s misfortune, spite, malignity
ἐπιχαιρεκᾰκ-ία, ἡ,
- joy over oneʼs neighbourʼs misfortune, spite, malignity, Arist. EN 1107a10, Ph. 2.394, Plu. Util. 2.91b, etc.
ἐπιχαιρεκακία, ας (ἡ) [κᾰ] joie qu’on éprouve du malheur d’autrui, Arstt. Nic. 2, 6, 18 ; 2, 7, 15.
ἐπιχαιρεκακία, ἡ, Schadenfreude, Arist. Eth. 2.7 ; Plut. adv. Stoic. 45 u. öfter.