ἐρατύω
ἐρᾱτύω,
- Dor. for ἐρητύω, B. 16.12, S. OC 164; ἐράτοθεν· ἀνεπαύσαντο, Hsch. (prob. Cypr. for ἐρήτυθεν Il. 2.99).
ἐρατύω, [ᾱ], dor. = ἐρητύω, Soph. O.C. 164.