ἐραστός
ἐραστός, beloved, lovely
ἐραστ-ός, ή, όν,
- = ἐρατός, beloved, lovely, in Prose the usual form, Pl. Smp. 204c, Phdr. 250d; also in [Simon.] 178.1; τόνδε δρόμον ποίησεν ἐραστόν IG 1(2).817: Comp., AP 12.197 (Strat.).
ἐραστός, ή, όν :
I aimable, Plat. Conv. 204c, Phædr. 250d ||
II amoureux :
1 qui éprouve de l’amour, Anth. 5, 159 ; Luc. Philops. 15 ||
2 qui marque l’amour : ἐραστὸν βλέπειν, Hld. 7, 10, avoir un regard amoureux ||
Cp. -ότερος, Anth. 12, 197.
Étym. vb. d’ἐράω.
ἐραστός, ή, όν, = ἐρατός, geliebt, erwünscht ; liebenswürdig, anmutig, reizend, ἔστιν ἐραστὸν τὸ τῷ ὄντι καλόν Plat. Symp. 204c ; Phaedr. 250d u. Sp.; ἐραστότερα Strat. 39 (XII.197); – zur Liebe geneigt, verliebt, wie man Simonds. 57 (V.159) erkl.; Luc. Philops. 15 ; ἐραστὸν βλέπειν, einen verliebten Blick haben, Heliod. 7.10.
ἐραστός, ή, όν
= ἐρατός
- beloved, lovely, Plat.