ἐφετός
ἐφετός, desirable
ἐφετ-ός, ή, όν, (ἐφίεμαι)
- desirable, θεῖόν τι καὶ ἐ. Arist. Ph. 192a17, cf. Plu. Isid. 2.374d; ἐφετόν, τό, object, τὸ γνωστὸν ἐ. ἐστι τοῦ γναστικοῦ Dam. Pr. 27; οἰκεῖον ἐ. ib. 12.
- II ἐφετο[ς] perh. for ἐφʼ ἕτος, = ἐπʼ ἔτος, this yearʼs, IG 5(2).433.7 (Megalon., ii B.C.); [τῷ πρὸ τοῦ ἐ]φʼ ἕτος ἐνιαυτῷ SIG 742.56 (Ephesus, i B.C.).
ἐφετός, ή, όν, vers qui ou vers quoi l’on tend, désirable, Arstt. Phys. 1, 9, 3 ; cf. Plut. M. 374d.
Étym. vb. d’ἐφίημι.
ἐφετός, adj. verb. zu ἐφίημι, wonach gestrebt wird, wünschenswert, Arist. phys.ausc. l, 9 u. Folgde, wie Plut. Is. et Os. 57 τοῦ πρώτου ἐραστοῦ καὶ ἐφετοῦ καὶ τελείου u. non posse 8 τὸ ἐφετὸν καὶ τὸ αἱρετόν.
• Adv. ἐφετῶς , Sp.
• Adv. ἐφετῶς , Sp.