ἐφετμή

ἐφετ-μή, ἡ, (ἐφίημι) poet. word,

• command, behest, Il. 14.249; θεῶν ὤτρυνεν ἐφετμή 21.299: freq. in pl., behests, esp. of the gods or oneʼs parents, 5.508, Pi. O. 3.11, etc.; Θέτις δʼ οὐ λήθετʼ ἐφετμέων παιδὸς ἑοῦ Il. 1.495, cf. Pi. P. 2.21, A. Ch. 300, E. IA 634; demands, prayers, Pi. I. 6(5).18.

ἐφετμή, ἡ (ἐφίημι), Auftrag, Befehl, Ermahnung, bes. von den Göttern u. Eltern, μητρός Il. 18.216, ἐκραίαινεν ἐφετμὰς Φοίβου Ἀπόλλωνος 5.508 ; θεῶν Pind. P. 2.21 ; Ἡρακλέος ἐφετμὰς κραίνω Ol. 3.11, u. oft, immer im plur.; θεοῦ σῴζων ἐφετμὰς Λοξίου χρηστηρίους Aesch. Ch. 298 ; Eum. 232 u. öfter ; Eur. I.A. 634 u. sp.D., wie Coluth. 98 ; aber auch Θέτις δʼ οὐ λήθετʼ ἐφετμῶν παιδὸς ἑοῦ, Il. 1.495, woran sich Pind. I. 5.18 μοίρας προσεννέπω ἕσπεσθαι κλυταῖς ἀνδρὸς φίλου ἐφετμαῖς schließt, dem Flehen, Gebete des Freundes Folge geben.

ἐφετμή

-ῆς, ἡ

[ἐφ-, ἐπι- 5 + ἑ-, ἵημι1.]

• • 1

    An injunction, charge, behest: οὐ λήθετʼ ἐφετμέων Il. 1.495, τεὴ ἐπίνυσσεν ἐ. (i.e. the consequences of carrying it out) Il. 14.249. Cf. Il. 5.508, 818, Il. 15.593, Il. 18.216, Il. 21.299: Od. 4.353.

  • 2

    In pl. in generalized sense, the laws (of Ζεὺς ἱκετήσιος) Il. 24.570, 586.

For Pindar, see also: ἐφετμά

ἐφετμή (ἐφίημι): command, behest, mostly in pl. (Il. and Od. 4.353).

ἐφετμή, ἡ, ἐφίημι

• a command, behest, Hom., etc.