ἐχθάνομαι
†ἐχθάνομαι
[ἔχθος.]
3 sing. aor. ἤχθετο Od. 14.366, Od. 19.338.
Pple. ἐχθόμενος Od. 4.502.
Infin. ἐχθέσθαι Od. 4.756.
(ἀπ-.)
- 1
To incur the disfavour or enmity of.
With dat.: ἤχθετο θεοῖσιν Od. 14.366. Cf. Od. 4.502, 756.
- 2
Sim. of things, to become distasteful to Od. 19.338.
- 1