ἔχθιστος
ἔχθιστος, most hated, most hateful
ἔχθ-ιστος, η, ον, Sup. of ἐχθρός,
- most hateful, Ἀχιλῆϊ Il. 2.220; ἔ. δέ μοί ἐσσι θεῶν 5.890, etc.; τὸν θεοῖς ἔ. θεόν A. Pr. 37; ἔ. ὁρᾶν S. Aj. 818; ἔ. γεγώς E. Med. 467.
- 2 most hostile, τῶν ἡμῖν ἐχθίστων Th. 2.71; ὡς δὲ ἐχθροὶ καὶ ἔ., πάντες ἴστε Id. 7.68: c. gen., οἱ ἐκείνου ἔ. his bitterest enemies, X. An. 3.2.5: Luc. has also ἐχθίστατος Trag. 246.
ἔχθιστος, η, ον :
1 très ennemi de, très hostile à, dat. Il. 2, 220, etc. ; Eschl. Pr. 37 ; Thc. 2, 71 ; avec un gén. οἱ ἐκείνου ἔχθ. Xén. An. 3, 2, 5, ses pires ennemis ||
2 très odieux à, dat. Il. 5, 890, etc. ||
Sup. ἐχθίστατος, Luc. Trag. 246.
Étym. ἔχθος ; sert de sup. à ἐχθρός.
ἔχθιστος, superlat. zu ἐχθρός, von τὸ ἔχθος abgeleitet, der verhaßteste, feindseligste ; Il. 5.890 ; Pind. Ol. 8.69 ; Aesch. Prom. 37, u. sonst bei Tragg., wie in Prosa ; τὰ ἔχθιστα ὄντα ἐν τῷ σώματι φίλα ποιεῖν Plat. Symp. 186d ; gew. c. dat., z.B. μετὰ Θηβαίων τῶν ἡμῖν ἐχθίστων Thuc. 2.72 ; – c. gen., Xen. πρὸς τοὺς ἐκείνου ἐχθίστους, An. 3.2.5. Bei Luc. Tragod. 245 auch ἐχθίστατος.
ἔχθιστος
[superl. fr. ἐχθ-, ἐχθρός.]
(The) most disliked or hated, (the) most hateful or detestable: ἐ. μοί ἐσσι Il. 1.176, Il. 5.890. Cf. Il. 2.220, Il. 9.159.
ἔχθιστος superl. of ἐχθρός,
- 1hateful ἐν τέτρασιν παίδων ἀπεθήκατο γυίοις νόστον ἔχθιστον O. 8.69 ἐχθίστοισι ψεύδεσιν P. 4.99 τὸ δὲ νέαις ἀλόχοις ἔχθιστον ἀμπλάκιον καλύψαι τʼ ἀμάχανον ἀλλοτρίαισι γλώσσαις P. 11.26
ἔχθιστος (sup. of ἐχθρός): most hateful, most odious. (Il.)
ἔχθιστος, η, ον
irreg. Sup. of ἐχθρός
- 1most hated, most hateful, Il., Trag.
- 2most hostile, Thuc.; c. gen., as if a Subst., οἱ ἐκείνου ἔχθ. his bitterest enemies, Xen.