ἐχθραίνω
ἐχθραίνω, to hate
ἐχθρ-αίνω, impf. ἤχθραινον X. Ages. 11.5: aor. 1 ἤχθρηνα Max. 67, -ᾱνα Ph. 2.394; later form of ἐχθαίρω (q.v.): (ἐχθρός):—
- hate, τινα X. l.c.; τι Ph. 2.297; οἱ ἐχθράναντες oneʼs enemies, ib. 394:— Pass., ὑπό τινων Phld. Mort. 20; also ἐ. τινί to be at enmity with, LXX Nu. 25.18, al., Ael. NA 5.2.
- II make hateful or hostile, τινά τινι Max. l.c.
ἐχθραίνω :
1 haïr, acc. Xén. Ages. 11, 5 ; Plut. Num. 5 ; p. ext. être ennemi de, dat. El. N.A. 5, 2 ||
2 rendre odieux ou hostile : τινά τινι, Sib. 8, 26, une personne à une autre ||
➳ ἐχθραίνω, Plut. Num. 5 ; El. N.A. 5, 2 ; impf. ἤχθραιναν, Xén. Ages. 11, 5 ; f. inus. ; ao. ἔχθρηνα, Max. π. κατ. 6 ; ou ἤχθρανα, d’où 3 pl. ἤχθραναν [ρᾱ] Spt. 1 Macc. 11, 38.
Étym. ἐχθρός.
ἐχθραίνω, = ἐχθαίρω, hassen ; οὐδένα ἤχθρανε Xen. Ages. 11.5 ; Sp., wie Plut. Num. 5 ; – feindlich sein, τινί, Ael. H.A. 5.2. – Bei Soph. Ant. 93, Aj. 664 ist jetzt ἐχθαίρω hergestellt.
ἐχθραίνω
ἐχθρός
later form of ἐχθαίρω
- to hate, Xen., Plut.