ἐχθαίρω
ἐχθαίρω, to hate, detest
ἐχθ-αίρω, Dor. 3 pl. -οντι Theoc. 24.29: impf. ἤχθαιρον E. Supp. 879: aor. 1 ἤχθηρα Il. 20.306, A. Pers. 772, etc.; Dor. ἤχθᾱρα Timocr. 1.4:—Med., Ep. aor. 1 ἐχθήρατο in act. sense, Nic. Al. 618, cf. ἀπεχθαίρω: —Pass., S. Aj. 458: fut. Med. ἐχθαροῦμαι in pass. sense, Id. Ant. 93: (ἔχθος):—
- hate, detest, ἵνʼ ἐχθήρειε γέροντα Il. 9.452, cf. Od. 4.692; ὄφρα σε Λιμὸς ἐχθαίρῃ, φιλέῃ δέ . . Δημήτηρ Hes. Op. 300 (cf. Cratin. 317); Θεμιστοκλῆʼ ἤχθαρε Λατώ Timocr. l.c., cf. Ion Trag. 44, parodied by Ar. Ra. 1425: c. acc. cogn., ἔχθος ἐχθήρας μέγα S. Ph. 59: with acc. pers. added, οὐδʼ αὖ τοσοῦτον ἔχθος ἐχθαίρω σε I do not bear thee so great hatred, Id. El. 1034:—Pass., to be hateful, θεοῖσι A. Supp. 754, cf. S. Aj. 458: abs., A. Ch. 241: fut. Med., ἐχθαρῇ μὲν ἐξ ἐμοῦ S. Ant. 93:—Med. in act. sense, Nic. Al. 618.—Poet. word, used by Hp. Ep. 17, Arist. EN 1126b24, 1180a22, and late Prose, Parth. 36.2, Str. 17.2.3, Ph. 2.543, 555 (c. inf., ἅ τις παθεῖν ἐχθαίρει (v.l. ἐχθραίνῃ) Id. ap. Eus. PE 8.7), Plu. Rom. 17, D.C. 37.38, etc. (ἐχθραίνω is f.l. in E. Med. 555, etc.)
ἐχθαίρω (f. αρῶ [ᾰ], ao. ἤχθηρα, pf. inus.) haïr, détester, acc. Il. 9, 452 ; cf. Od. 4, 692 ; Hés. O. 298, Th. 874 ; Eschl. Pr. 974, etc. ; Soph. El. 1363, etc. ; en prose, Hpc. 1285, 21 ; Arstt. Nic. 9, 10 ; Plut. Rom. 17, M. 670d, etc. ; ἔχθος ἐχθαίρειν μέγα, Soph. Ph. 59, éprouver une grande haine ; ἔχθος ἐ. τινά, Soph. El. 1034, éprouver de la haine pour qqn ; d’où au pass. être haï, se faire haïr : τινι, Eschl. Ch. 241, etc. ; Soph. Aj. 457 ; ἔκ τινος, Soph. Ant. 93, de qqn ||
Moy. haïr, acc. Nic. Al. 539 ||
➳ Act. prés. 3 pl. dor. ἐχθαίροντι, Thcr. Idyl. 24, 29 ; ao. dor. ἤχθαρα [θᾱ] Timocr. (Plut. Them. 21). Pass. prés. opt. 3 pl. poét. ἐχθαιροίατο, Eschl. Suppl. 754. Fut. moy. au sens pass. ἐχθαροῦμαι, Soph. Ant. 93.
Étym. ἔχθος.
1. act. haten:
2. med.-pass. gehaat zijn bij,
ἐχθαίρω, (ἔχθος), hassen, anfeinden ; ἵνʼ ἐχθήρειε γέροντα Il. 9.452 ; Ggstz von φιλέω, Od. 4.692 ; Hes. O. 298 ; Soph. El. 1355 u. A.; πάντας ἐχθαίρω θεούς Aesch. Prom. 997 ; εἴ σοί τε καὶ θεοῖσιν ἐχθαιροίατο Suppl. 735 ; οὐδʼ αὖ τοσοῦτον ἔχθος ἐχθαίρω σʼ ἐγώ, mit solchem Hasse, Soph. El. 1023 ; ἔχθος ἐχθήρας μέγα, Haß hegen, Phil. 59 ; ἐχθαίρομαι θεοῖς, ich bin den Göttern verhaßt, werde von den Göttern mit Haß verfolgt, Aj. 453 ; ἐχθαρεῖ μὲν ἐξ ἐμοῦ, du wirst von mir gehaßt werden, Ant. 93 ; πόλιν Eur. Suppl. 903 ; Ar. Ran. 1325, aus Ion. In Prosa erst seit Arist. Eth. Nic. 9.10 ; κακίαν Plut. Rom. 17. – Nic. Al. 539 hat auch das med. in alt. Bdtg, Δίκτυννα ἐχθήρατο κλῶνας. – Adj. verb. ἐχθαρτέος, Soph. Aj. 664.
ἐχθαίρω
[ἔχθος.]
3 sing. aor. ἤχθηρε Il. 20.306. Also (as v.l. for ἔχθαιρε (impf.)) Od. 11.437, 560, Od. 19.364.
3 sing. opt. ἐχθήρειε Il. 9.452.
(ἀπ-.)
To regard with disfavour, dislike or enmity, dislike, hate: οὐδὲ Μενοιτιάδην ἤχθαιρε πάρος γε Il. 17.270, Πριάμου γενεὴν ἤχθηρε (has taken into disfavour) Il. 20.306. Cf. Il. 9.452: Od. 3.215 = Od. 16.96, Od. 4.692, Od. 11.437, 560, Od. 19.364.
Absol. Od. 15.71.
ἐχθαίρω (ἔχθος), aor. ἤχθηρα: hate, opp φιλεῖν, Od. 4.692.
ἐχθαίρω
ἔχθος
- to hate, detest, Hom., Trag.; c. acc. cogn., ἔχθος ἐχθήρας μέγα hating with great hatred, Soph.:—Pass. to be hated, hateful, Trag.; so in fut. mid., ἐχθαρεῖ μὲν ἐξ ἐμοῦ Soph.