ἐχθοδοπός

ἐχθο-δοπός, όν,

• hateful, φώς S. Ph. 1137 (lyr.); πόλεμος Ar. Ach. 226 (lyr.); τοῖα . . ἀνεστέναζες . . ἐχθοδόπʼ Ἀτρείδαις S. Aj. 931 (lyr.); τῆς ὁδοῦ ἐχθοδοποῦ γεγονυίας πολλοῖς, ἴσως δὲ . . ἑτέροις προσφιλοῦς Pl. Lg. 810d; of a drug, Pl.Com. 196; ἐ. ὄμματα A.R. 4.1669. (Perh. by assimilation fr. ἐχθοδαπός ‘foreign’, ‘hostile’ (q.v.).)

ἐχθοδοπός, όν (von ἔχθος, man vgl. das Suffixum -δαπος in ἀλλοδαπός, Buttmann leitet es ab von ὄπτομαι, feindselig blickend, Lexilog. I p. 124 ff., Andere von ὄψ od. gar von ἔδαφος), feindselig, VLL ἐχθροποιός ; Soph. στυγνόν τε φῶτʼ ἐχθοδοπόν, Phil. 1122 ; τοῖά μοι ἀνεστέναζες ὠμόφρων ἐχθοδόπʼ Ἀτρείδαις Aj. 913 ; πόλεμος Ar. Ach. 226 ; sp.D ; ὄμματα, feindselig blickend, Ap.Rh. 4.1669 ; χρίσμα Opp. Hal. 4.663 ; ὕδωρ ibd. 690. – In Prosa Plat., τῆς αὐτῆς ὁδοῦ ἐχθοδοποῦ γεγονυίας πολλοῖς Legg. VII.810d, verhaßt, oder nach Schol., der ἐχθροποιός erkl., verfeindend.

ἐχθοδοπός, όν lengthd. form of ἐχθρός,

• hateful, detestable, Soph., Ar., Plat.