ἑδραστέον
ἑδραστέον, one must place
ἑδρ-αστέον, (ἑδράζω)
- one must place, Gp. 6.2.2.
- II (ἑδράζομαι) one must sit, Sch. Il. 23.205.
1 hay que colocar
τοὺς πίθους ἑ. μὴ ψαύοντας ἀλλήλων
2 hay que sentarse
glos. a ἕδος
ἑδραστέον, vb. d’ἑδράζω, Geop. 6, 2, 2.