ἑπτάβουλος Save Bailly 2024 ἑπτ·άβουλος, ος, ον [ᾰ] sept fois irréfléchi, Hippon. fr. 113B (conj. Miller Mél. de litt. gr. p. 246 : « τοῦτον τὸν ἑπτάδουλον ἑπτάβουλόν τε »). Étym. ἑ. ἄβουλος.