ἑπταετής
ἑπταετής, seven years old
ἑπτα-ετής, ές,
- = ἑπτέτης, seven years old, v.l. in Hp. Prog. 19, v.l. for ἑπτέτης in Pl. Grg. 471c: as fem., IG 14.1935, Arr. Ind. 9.1: regul. fem. ἑπτα-έτις, ιδος, ἡ, Amyntas Epigr. Oxy. 662.30 [fr. 43.7]: as Adj., ἑ. ἡλικία Ph. 1.393.
- II parox. ἑπτα-έτης, ες, of seven years: neut. ἑπτάετες, as Adv., for seven years, Od. 3.304, 7.259.
ἑπτα·ετής, ής, ές, âgé de sept ans, qui dure sept ans, Hpc. Progn. 43 ; Plat. Gorg. 471c.
Étym. ἑ. ἔτος.
ἑπταετής, ές, Sp. auch ἑπταέτης, ου, siebenjährig, Plat. Gorg. 471c u. Folgde;
• ἑπτάετες, adv ., sieben Jahre lang, Od. 3.305, 7.259, 14.285. Vgl. ἑπτέτης.
• ἑπτάετες, adv ., sieben Jahre lang, Od. 3.305, 7.259, 14.285. Vgl. ἑπτέτης.
ἑπταετής
ἑπτα-ετής, ές
= ἑπτέτης,
- seven years old, Plat.:—fem. -έτις, ιδος, Anth.