ἑτερογνώμων
ἑτερο-γνώμων, ον, gen. ονος,
- = ἀλλογνώμων, τόποι Vett.Val. 79.18; τὰ ἐς θεὸν -γνώμονες Agath. 4.2, cf. 3.12.
ἑτερο·γνώμων, ων, ον, gén. ονος, qui est d’un avis différent, Syn. 9a, etc.
Étym. ἕ. γνώμη.
ἑτερογνώμων, ον, von anderer Meinung, Sp.