ἑτερόγλωσσος
ἑτερόγλωσσος, of other tongue
ἑτερό-γλωσσος, Att. ἑτερόγλωττος, ον,
- of other (i.e. foreign) tongue, Plb. 23.13.2, Str. 8.1.2; ἐν ἑτερογλώσσοις λαλεῖν by men of foreign tongue, 1 Ep.Cor. 14.21, cf. Onos. 26.2, Aq. Is. 33.19.
- 2 of diverse tongues, ζῷα Ph. 1.406.
ἑτερό·γλωσσος, att. -ωττος, ος, ον, qui parle une autre langue, Pol. 24, 9, 5 ; Str. 333 ; NT. 1 Cor. 14, 21.
Étym. ἕ. γλῶσσα.
ἑτερόγλωσσος, der eine andere Sprache redet, Ggstz ὁμόγλωσσος, Pol. 24.9.5 ; Strab. VIII p. 333 ; NT.
Strong 2084
**†
of alien speech, of another tongue (v. Cremer, 681): I Co 14:21 (aliter in LXX).†
ἑτερόγλωσσος
γλῶσσα
- of other tongue, ἐν ἑτερογλώσσοις by men of foreign tongue, NTest.