ἔναυλον
ἔναυλον, an abode
ἔναυλ-ον, τό,
- = sq. II, κατʼ ἔναυλʼ ὀρέων E. Fr. 740, cf. AP 9.102 (Anton. Arg.).
ἔναυλον, ου (τὸ) séjour, demeure, Anth. 9, 102 (ἔναυλος 2).
ἔναυλον, τό, die Wohnung, ἐν. αἰπολίοις ἀνεῖμαι Anton. ep. (IX.102).
ἔναυλον
ἔν-αυλον, ου, τό,
αὐλή
- an abode, Anth.