ἔπηλυς
ἔπηλυς, one who comes to place; stranger, newcomer
ἔπηλ-ῠς, ῠδος, ὁ, ἡ, ἔπηλυ, τό, (ἐπήλυθον)
- one who comes to a place, ἔλθετʼ ἐπήλυδες αὖθις come back to me (for they were going away), S. Ph. 1190 (anap.).
- II incomer, stranger, foreigner, opp. αὐτόχθων, Hdt. 1.78, 4.197; ἄνδρας πολεμίους ἐ. A. Pers. 243 (troch.), cf. Th. 34, Supp. 195, Th. 1.29; Adj., ἔ. γένεσις Pl. Mx. 237b; ἔ. βίος J. AJ 8.12.2: also in neut. pl., ἐπήλυδα ἔθνεα Hdt. 8.73: neut. sg., ἐπήλυδος γένους D.H. 1.60; ὕδωρ ἔπηλυ Paus. 2.5.3.
ἔπηλυς, υς, υ, gén. υδος [ῠδ]
1 qui arrive, c. à d. qui vient du dehors, Soph. Ph. 1190 ||
2 p. suite, étranger, Hdt. 1, 78, etc. ; Eschl. Pers. 243, Sept. 34, etc. ||
➳ Neutre nom. ὕδωρ ἐπ. Paus. 2, 5, 3 ; gén. ἐπήλυδος γένους, DH. 1, 60 ; Plut. ἐπήλυδα ἔθνεα, Hdt. 8, 73.
Étym. ἐπελεύσομαι.
ἔπηλυς, υδος, ὁ, ἡ (ἤλυθον), der Ankömmling, Fremdling ; πῶς ἂν οὖν μένοιεν ἄνδρας πολεμίους ἐπήλυδας Aesch. Pers. 243 ; ὦ ξένοι ἔλθετʼ ἐπήλυδες αὖθις, kommt wieder, Soph. Phil. 1175 ; ξενοφονεῖν ἐπήλυδας Eur. I.T. 1021 ; adjektivisch, ἡ τῶν προγόνων γένεσις οὐκ ἔπηλυς οὖσα, ihre Abstammung war keine auswärtige, fremde, Plat. Menex. 237b ; Ggstz von αὐτόχθων, Her. 1.78, 4.197 ; Isocr. 4.33 ; Thuc. 1.29 ; auch ἐπήλυδα ἔθνεα, Her. 8.73 ; τοῦ ἐπήλυδος γένους, Dion.Hal. 1.60 ; τὸ ὕδωρ ἔπηλυ, Paus. 2.5.3.
ἔπηλυς
ἔπηλῠς, ῠδος, ὁ, ἡ,
ἐπήλυθον
- Ione who comes to a place, ἐπήλυδες αὖθις coming back to me, Soph.
- IIan incomer, stranger, foreigner, Lat. advena, opp. to αὐτόχθων, Hdt., Aesch.