ἐπήρατος

ἐπήρᾰτος, ον, (ἔραμαι)

• lovely, delightsome, δαίς Il. 9.228; εἵματα Od. 8.366; freq. of places, [Ἰθάκη] μᾶλλον ἐ. ἱπποβότοιο 4.606; νῆσος Hes. Fr. 76.4; also καλὸν εἶδος ἐπήρατον Id. Op. 63; ἐπήρατον ὄσσαν ἱεῖσαι Id. Th. 67; ἐπήρατον ἴαχον ὄρθιον Sapph. 44.32 L.-P.; κῦδος Alc. Supp. 23.13; later of persons, ἐ. νεάνιδες A. Eu. 958 (lyr.); παρθενική A.R. 3.1099.

ἐπήρατος, geliebt, liebenswürdig, anmutig ; δαίς Il. 9.228 ; εἵματα Od. 8.366 ; ἄντρον 13.113 ; öfter von Städten u. Ländern, weshalb Nitzsch zu Od. 4.606 darin den Begriff des Hochaufsteigenden (ἄρω), Erhabenen findet ; Hes. vrbdt es mit εἶδος, ὄσσα, O. 63, Th. 67 ; Pind. κλέος, δόξα, P. 5.73, I. 5.11 ; Aesch. νεανίδων ἐπηράτων, Eum. 917 ; sp.D., ὄνομα, παρθενική, Ap.Rh. 3.5, 1099 ; ἡμέρα Dionys. 2 ; ναυσὶν ἐπήρατος ὅρμος Dion.Per. 617.

ἐπήρατος

-ον

[ἐπ-, ἐπι- 19 + ἔραμαι. Lovely.]

An epithet of general commendation, pleasing, charming, delightful, fair, or the like: δαιτός Il. 9.228: εἵματα Od. 8.366, ἄντρον Od. 13.103 = 347.

As epithet of places, fair, pleasant: πτολίεθρον Il. 18.512, Il. 22.121. Cf. Od. 4.606.

ἐπήρᾰτος

• 1delightsome τὸ δʼ ἐμὸν γαρύει ἀπὸ Σπάρτας ἐπήρατον κλέος P. 5.73 σύν τέ οἱ δαίμων φυτεύει δόξαν ἐπήρατον I. 6.12

ἐπήρατος (ἐράω): lovely, charming, only of things and places, Od. 8.366, Od. 4.606, Il. 18.512.

ἐπήρατος ἐπ-ήρᾰτος, ον ἐράω

• lovely, charming, Hom.