ἔχις
ἔχις, an adder, viper
ἔχῐς [Nic. Th. 223, -ῑς metri gr. IG 2.1660], εως, ὁ (ἡ Opp. C. 3.439), gen. pl. ἔχεων Pl. Euthd. 290a: gen. sg. ἔχιος Nic. Th. 130: pl., dat. ἐχίεσσι ib. 826; gen. ἐχίων ib. 653; acc. ἔχιας ib. 9, but ἔχεις Thphr. Char. 1.7:—
- viper, Pl. Smp. 217e, Arist. HA 511a16, etc.: metaph., συκοφάντης καὶ ἔ. τὴν φύσιν D. 25.96; ὥσπερ ἔ. ἢ σκορπίος ἠρκὼς τὸ κέντρον ib. 52; cf. ἔχιδνα.
- II = ἔχιον II, Nic. Th. 541, 636, Plin. HN 22.50.
ἔχις [ῐ], gén. εως (ὁ, rar. ἡ) vipère, d’ord. mâle de la vipère, Plat. Conv. 217e ; Arstt. H.A. 3, 1, 28 ; fig. Dém. 739, 4 ||
➳ ἡ ἔχις, Opp. C. 3, 439. Plut. gén. ἔχεων, Plat. Euthyd. 290a. Formes ion. gén. sg. ἔχιος, Nic. Th. 130, 517 ; dat. pl. ἐχίεσσι, Nic. Al. 826 ; acc. ἔχιας, Nic. Th. 9.
Étym. indo-europ. *h₁eǵhi-, serpent ; cf. ὄφις.
ἔχις, ιος u. εως, ὁ, fem. nur Opp. Cyn. 3.439, sonst ist ἔχιδνα das fem., obgleich Einige dies für eine andere Schlangengattung halten, vgl. Ael. h. A. 10.9 ; die Natter, Viper, Plat. Symp. 217e u. Folgde. Uebertr. sagt Dem. 25.96 ὅταν συκοφάντην καὶ πικρὸν καὶ ἔχιν τὴν φύσιν ἄνθρωπον ἴδητε, einen Menschen von Natternatur.
ἔχις
- an adder, viper, Plat.; metaph., συκοφάντης καὶ ἔχις τὴν φύσιν Dem.