Ἐρίτιμος
Ἐρί·τιμος, ου (ὁ) [ῐῑ] Éritimos, h. Pd. O. 13, 59.
Étym. v. le préc.
Ἐρῐτῑμος acc. to Σ ad loc., son of Terpsias and nephew of Ptoiodoros, q. v., cf. P. Oxy. 2623, fr. 21a. 7. Πτοιοδώρῳ σὺν πατρὶ μακρότεραι Τερψίᾳ θʼ ἕψοντʼ Ἐριτίμῳ τʼ ἀοιδαί (e Σ Er. Schmid: ἐρίτιμοι codd.) O. 13.42