ἐρισμάραγος
ἐρισμάραγος, loud-thundering
ἐρισμάρᾰγος [μᾰ], ον,
- loud-thundering, epith. of Zeus, Hes. Th. 815, IGRom. 4.360.13 (Pergam.), etc.; θάλασσα Musae. 318; ἀστραπή Luc. Tim. 1.
ἐρι·σμάραγος, ος, ον [ᾰᾰ] au fracas épouvantable, en parl. du tonnerre de Zeus, Hés. Th. 815 ; de la mer, Mus. 318 ; de la foudre, Luc. Tim. 1.
Étym. ἐρι-, σμάραγος.
ἐρισμάραγος, sehr tosend, donnernd, Zeus, Hes. Th. 815 u. sp.D., wie Nonn. D. 36.304 ; θάλασσα Mus. 318 ; ἀστραπή Luc. Tim. 1.
ἐρισμάραγος
ἐρι-σμάρᾰγος, ον
- loud-thundering, of Zeus, Hes.