Ἔρις
Ἔρις, ιδος, (ἡ) la Discorde personnifiée, Il. 4, 440 ; 5, 518, etc. ; Hés. Th. 225, Sc. 148, 156 ; Eur. Ph. 798 ||
➳ Acc. Ἔριδα, Il. 11, 3 ; Q. Sm. 1, 166, ou Ἔριν, Hés. l. c. ; Eschl. Sept. 429 ; Nonn. D. 32, 177 ; Paus. 5, 19, 2.
Étym. cf. le préc.
Ἔρις
- See ἔρις 4 in Lexicon.