ἠνίδε
ἠνίδε, v. ἤν (B).
ἠν·ίδε [ῐ] interj. voici, voilà, Thcr. Idyl. 1, 149 ; 2, 38 ; 3, 10 ; Call. Del. 132.
Étym. ἤν, ἴδε.
ἠνίδε, auch ἤνιδε betont, d.i. ἢν ἰδέ, siehe, siehe da ! Theocr. 3.10, 1.149 ; Callim. Del. 132 ; öfter Anth., z.B. ἠνίδε φλόγα Antiphil. 36 (VII.399).