ἠχέτα
ἠχέτα [ᾰ] adj. m. ion. et épq. c. le suiv. Hés. O. 580 ; Anth. 7, 201 ||
➳ Dor. ἀχ- [ᾱ] Anth. 7, 213.
ἠχέτα, ὁ, ep. = ἠχέτης, hell tönend, laut singend ; τέττιξ Hes. O. 580 ; vgl. Anan. Ath. VII.282b ; βόμβος Agath. 9 (V.296). Aber ἠχέτα πορθμόν Orph. Arg. 1256, wo es acc. sein müßte, ist verderbt.