ἡλιοκαής
ἡλιοκαής, sunburnt
ἡλιο-κᾰής, ές, (κάω, καίω)
- sunburnt, Luc. Lex. 2; ὄστρακον v.l. in Dsc. 2.2: -καές, τό, name of a powder, Orib. Fr. 115.
ἡλιο·καής, ής, ές [ᾱ] brûlé par le soleil, Luc. Lex. 2.
Étym. ἥ. καίω.
ἡλιοκαής, ές, von der Sonne verbrannt ; χρίεσθαι τὸ ἡλιοκαές Luc. Lexiph. 2.