ἡμεδαπός

ἡμεδᾰπός, ή, όν, (ἡυεῖς)

• of our land or country, native, opp. ἀλλοδαπός, χαρακτήρ Ar. Pax 220; νόμισμα ἡ. IG 1(2).91.4; στρατιή Call. Fr. 152: of a person, Pl. Thg. 124d, Luc. Phal. 1.11; ἡ ἡμεδαπή (sc. γῆ) IG 1(2).115.30; of the Roman empire, opp. to barbarian lands, Hdn. 1.1.4. (ἡμεδ- = Skt. asmad-, stem of 1st pers. pl. pron.; for the termin. -απος, cf. ἀλλοδαπός.)

ἡμεδαπός, (ἡμεῖς, Korrelativ zu ποδαπός), der Unsere, inländisch, einheimisch, Ggstz ἀλλοδαπός ; Ar. ὁ γοῦν χαρακτὴρ ἡμεδαπὸς τῶν ῥημάτων, Pax 220 ; ὁ ἡμ., unser Landsmann, Plat. Theag. 124d ; Sp., wie Luc. Phal. 1.11. Bei Hdn. praef. I. heißt ἡ ἡμεδαπή das römische Reich im Ggstz gegen die Barbaren ; νόμισμα Inscr. 76.

ἡμεδαπός ἡμεδᾰπός, ή, όν ἡμεῖς

• of our land or country, native, Lat. nostras, Ar.