Logeion | ἥττων

ἥττων, v. ἥσσων.

ἥττων -ον, Ion. ἥσσων [ἦκα] gen. ἥττονος, acc. sing. m. en f., nom. en acc. plur. n. ἥττω of ἥττονα, nom. en acc. plur. m. en f. ἥττους
1. comp. minder, zwakker, slechter: θρασυστομεῖν … οὐ πρέπει τοὺς ἥσσονας het is ongepast wanneer zwakkeren een brutale mond hebben Aeschl. Suppl. 203; τὸν ἥττω λόγον κρείττω ποιῶν die het zwakkere argument sterker maakt Plat. Ap. 18b; met dat. of (ἐς +) acc. in iets: πλῆθος μὲν οὐκ ἐλάσσονες ἦσαν τῶν Περσέων, ῥώμῃ δὲ ἥσσονες in aantal waren ze niet de minderen van de Perzen, maar in lichaamskracht wel Hdt. 8.113.3; αἱ γάρ σφι κάμηλοι ἵππων οὐκ ἥσσονες ἐς ταχυτῆτά εἰσι hun kamelen zijn namelijk qua snelheid niet minder dan paarden Hdt. 3.102.3; met ptc.: ἱππεύων ἥττων εἰμὶ τῶν ἡλίκων ik ben slechter in paardrijden dan mijn leeftijdsgenoten Xen. Cyr. 1.3.15.
2. niet opgewassen tegen, bezeten van, met gen.: εἰσὶ τοῦ κέρδους ἅπαντες ἥττονες iedereen is verslaafd aan gewin Aristoph. Pl. 363; ἥττω εἶναι τῶν ἡδονῶν geen weerstand kunnen bieden aan genietingen Plat. Prot. 353c.
3. adv. minder: οὐδὲν ἧσσον ἢ πάρος niet minder dan vroeger Soph. Ai. 276.

ἥττων, att. = ἥσσων.

ἥττων, v.s. ἥσσων.

Menu

Word wheel

ἥττων

Saved

Recent