ἰσόχειλος
ἰσό-χειλος, ον,
- = foreg. [ἰσοχειλής], τῇ γῇ Gp. 12.19.4, cf. 13.15.8.
ἰσό·χειλος, ος, ον [ῐ̄] c. le préc. Geop. 12, 19, 4.
ἰσόχειλος, mit den Lippen oder dem Rande gleich, bis an den Rand ; Geop. κατόρυξον τοὺς κεράμους ἰσοχείλους τῇ γῇ, bis an den Rand in die Erde graben.