ἴσσα
ἴσσα,
- exclam. of malicious triumph over anotherʼs distress, Pl. Com. 66, Men. 36; ἰσσᾷ Herod. 3.94. (Onomatop.; cf. σίττα.)
ἴσσα, interj. exclamation de regret ou cri de douleur, Mén. (Phot. 114, 7).
ἴσσα, ἐπιφώνημα ἐπιχαρτικόν, B.A. 100 u. Phot. aus Men.