ἱερεῖτις

ἱερεῖτις,

• v. ἱερῖτις. ἱερεόομαι, v. ἱερόω.

ἱερεῖτις, ιδος, ἡ, fem. zu ἱερείτης ; bei Aesch. frg. 78 erkl. es Hesych. καθαρμοῦ δεομένη.