ἱερευτικός
ἱερευτικός, belonging to a ἱερόν
ἱερ-ευτικός, ή, όν,
- belonging to a ἱερόν, [γῆ] PTeb. 5.236 (ii B.C.): -κά, τά, ib. 257.
ἱερευτικός, belonging to a ἱερόν